สวัสดีค่ะสำหรับวันนี้ก็จะมาคุยให้ฟังเรื่องของหลายเรื่องที่เกิดขึ้นนะคะ

สวัสดีค่ะสำหรับวันนี้ก็จะมาคุยให้ฟังเรื่องของหลายเรื่องที่เกิดขึ้นนะคะ
 
เรื่องที่เราตัดสินใจเลิกสอนตัวต่อตัวอันนี้เป็นเรื่องใหญ่มากเพราะว่าจริงๆแล้ว รายได้หลักของเรามาจากตรงนี้แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องเลิกสอนไปจริงๆเพราะว่า ทำไม่ไหวอีกแล้วเนื่องด้วยปัญหาสุขภาพครั้งนี้มันหนักหนาเกินกว่าที่จะสอนแบบเดิมๆต่อไป
 
ขอบคุณทุกคนที่ไว้ใจและเรียนกับเราตลอดมาและทุกคนก็จะอยู่ในความทรงจำของเรา และก็ยังเป็นเพื่อนกันเป็นพี่น้องกันอยู่สามารถทักได้เรื่อยๆ
 
ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจที่ให้มาและ comment มาว่าให้เราสู้ๆและดำเนินชีวิตต่อไปอย่างมีความสุข
 
ต่อจากนี้ก็มีอีกหลายเรื่องที่เราอยากทำด้วยกันอันแรกก็คือเลิกเล่นทวิตเตอร์ จริงๆเราไม่ได้ Active กับทวิตเตอร์มานานแล้วและก็ไม่ค่อยชอบ Nature ของ Twitter เท่าไหร่
เราก็เลยรู้สึกว่าไม่อยากที่จะเล่นต่อแล้วแต่ว่าก็อัพเดทให้มันออโต้ไปอย่างนั้นเอง ก็ขออภัยคนที่เล่นในนั้นแล้วติดตามเราด้วยที่เราไม่ค่อย Active เท่าไหร่ค่ะ
 
สำหรับเรื่องโรคของเราตอนนี้มันก็ไม่ได้เป็นปัญหาหนักหนามากหรอกเพราะว่าจริงๆแล้วกินยาไปเรื่อยๆมันก็เอาอยู่มันก็ควบคุมอาการได้ส่วนหนึ่งเพราะฉะนั้นก็ขอบคุณที่เป็นห่วงกันแล้วก็ทักมาหลายๆคนก็อยากให้เราสุขภาพแข็งแรงเราเองก็พยายามออกกำลังกายและพยายามทำให้ชีวิตดีขึ้นอย่างเต็มที่ที่สุด
 
ตอนนี้ก็ยังเป็นช่วงเวลาที่กำลังคิดอยู่ว่าจะเอายังไงต่อไปดีแต่ก็คงจะทำคอร์สออนไลน์นั่นแหละให้อยู่ได้อย่างที่บอกไปแล้วใน entry ที่ผ่านๆมาสำหรับคนที่เรายังไม่ได้ตอบต้องขออภัยด้วยเพราะว่าเราจัดเวลาได้ไม่ค่อยดีตอนนี้ต้องทำหลายอย่างก็เลยมาตอบได้ไม่ทุกคนแต่ว่าจะพยายามตอบให้ได้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ค่ะ
เราไม่เคยคิดว่าการเป็นไบโพล่าจะเป็นปมด้อยของเรา
ตรงกันข้ามการเป็นโรคนี้ทำให้เราเห็นอะไรหลายๆอย่างไม่ว่าจะเป็น
ใครคือเพื่อนแท้ ใครคือคนที่อยู่ข้างๆเราตลอดมา
สำหรับคนที่เราสูญเสียไปอาจจะเป็นเพราะความผิดพลาดของเราเอง
หรือว่าสาเหตุอื่นๆก็ตามแต่เราคิดว่าแก่ไปอาจจะโคจรมาเจอกันอีกก็ได้มันไม่มีอะไรแน่นอนหรือไม่แน่อาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วก็ได้แต่ว่าการที่ใครสักคนออกไปจากชีวิตของเรามันมีเหตุผลและมีนัยยะสำคัญอยู่นั่นก็คือเขาออกไปเพื่อให้เราเรียนรู้อะไรบางอย่างที่สำคัญในชีวิต
 
ดังนั้นมันไม่มีประโยชน์ที่จะฟูมฟายกับสิ่งที่สูญเสียไประหว่างทาง
ถึงแม้ว่าเราจะเคยอยากหายตัวไปมีปุ่มอะไรสักอย่างที่กดแล้วหายตัวไปเลยไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไป
แต่นั่นมันคือชีวิต ชีวิตก็ต้องมีทั้งสุขเศร้าเหงาและอื่นปนๆกันไปมันไม่มีทางที่เราจะมีความสุขอยู่ตลอดเวลา และนั่นคือชีวิตที่มีรสชาติเพราะมันทำให้เรารู้ว่าความขมมันเป็นยังไงถ้าเราไม่รู้ว่าความขมเป็นยังไงเวลาเราเจอความหวานเราก็จะไม่รู้สึกหวานเท่าไหร่
 
ตรงกันข้ามเราคิดว่าการเป็นโรคไบโพล่าของเรานั้นมันทำให้เราเห็นสัจธรรมของชีวิตหลายๆอย่างที่เกิดขึ้น เราไปเจอเพื่อนในโรงพยาบาลเพียง 3 อาทิตย์ตอนเราจะกลับเพื่อนร้องไห้ให้เรา เพื่อน 10 กว่าปีหรือแม้กระทั่งเพื่อนที่สนิทมากๆที่จากไปแล้วหรือออกไปจากชีวิตเรายังไม่เคยร้องไห้ให้กับเราเลยแต่นี่เจอกัน 3 อาทิตย์แล้วเขาร้องไห้ให้เราเรารู้สึกว่าตัวเองมีค่ารู้สึกว่ายังมีใครบางคนที่ต้องการเรารักเราอย่างจริงใจแล้วอยากเจอเราอยู่
 
เพียงแค่นั้นมันก็เป็นเหตุผลเพียงพอแล้วที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป
เราเรียนรู้เพื่อจะอยู่เพื่อตัวเองและเพื่อคนอื่นๆที่รักเรา ไม่ใช่อยู่เพื่อคนที่หันหลังให้เราไปแล้วแต่อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าคนที่หันหลังจากไปจากเราหลายๆคนจะสำคัญมากมายเพียงใดก็ตามแต่ไม่ว่าเขาจะเป็นดวงอาทิตย์ดวงจันทร์หรือเป็นอะไรก็ตามในชีวิตเรา แต่ตัวเราก็จะเป็นดวงอาทิตย์ของตัวเองและจะส่องแสงในแบบของตัวเองเป็นแรงบันดาลใจให้กับตัวเองไม่จำเป็นที่จะต้องพึ่งแสงอาทิตย์จากภายนอกอีกต่อไป
 
ถึงเธอผู้เป็นดวงอาทิตย์
 
สวัสดีเราไม่ได้คุยกันนานเท่าไหร่แล้วนะ
เธอก็คงไม่ได้เปิดโอกาสให้เราคุยกับเธอเลย
อยากจะบอกว่าเธอเป็นแรงบันดาลใจให้เรา
แต่ต่อไปนี้เราจะอยู่โดยไม่ต้องมีแสงจากเธออีกต่อไปแล้ว
ถึงแม้ดวงดาราจะดับหรือฟ้าจะมืดมิดขนาดไหน
แต่เราก็จะเป็น Space ที่อยู่ระหว่างเธอกับโลกกับดาวอื่นๆ
คนที่หมุนรอบตัวเองอย่างเธอ
คงไม่รู้สินะเพราะเรามันก็เป็นแค่อากาศ
เป็นแค่สิ่งที่ไม่มีความหมายสำหรับเธอเลยด้วยซ้ำ
เราไม่ได้ว่าอะไรเธอนะ
เราแค่อยากเขียนสิ่งนี้ออกมาเพราะหวังว่ามันจะเยียวยาเรา
แต่สำหรับบางคนเขาอาจต้องการ Space อย่างเราก็ได้
ดังนั้นเราจะไม่พูดคำว่าลาเพราะว่าเราก็รู้อยู่แล้วว่า
เราอาจจะได้เจอกันหรืออาจจะไม่ได้เจอกันอีกเลยก็ได้
แต่ถึงกระนั้นก็ตามเธอก็จะอยู่ในใจเราเสมอ
จะอยู่ในเมมโมรี่และความทรงจำแต่มันจะไม่หลอกหลอนเราอีกต่อไป
แล้วมันจะไม่ทำร้ายเราอีกต่อไปแล้ว
เพราะเราเดินมาถึงจุดที่คิดว่าพอและการพอไม่ใช่การลืม
แต่เป็นการก้าวไปโดยยอมรับความจริงว่าเราคือ space สำหรับเธอ
คือจุดที่เธออยากเว้นวรรคและไม่อยากจะพูดถึงอีกต่อไป